Tagi

, ,

Czy wiecie, że Gdańsk ma Szlak Wodociągowy i że już spora jego część jest dostępna dla zwiedzających?

Gdański Szlak Wodociągowy tworzą trzy obiekty:
a) Zbiornik Wody Kazimierz – dostępny dla zwiedzających od trzech lat
b) Zbiornik Wody Stara Orunia – udostępniony w sierpniu 2018 roku
c) Zbiornik Wody Stary Sobieski – zostanie udostępniony turystom w listopadzie 2018 roku i będzie można go oglądać przez cały rok; umiejscowiony jest w Górnym Wrzeszczu.

Zbiornik Wody Stara Orunia jest administrowany przez miejską spółkę Gdańska Infrastruktura Wodociągowo – Kanalizacyjna. Firma ta poprzez tę inicjatywę chciała przybliżyć mieszkańcom historię, zasady działania i znaczenie infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej dla rozwoju miasta.

Do drugiej połowy XIX wieku mieszkańcy Gdańska zaopatrywani byli w wodę z Kanału Raduni i jeziora Jasień. Woda rozprowadzana była po mieście drewnianymi rurami, na których ustawiano studnie publiczne umożliwiające mieszkańcom pobór wody. Korzystano również z prywatnych studni kopanych. Z podmiejskich źródeł przywożono wozami świeżą wodę w butlach lub beczkach. Jednak ponieważ była droga to na jej kupno mogli pozwolić sobie tylko bogaci mieszczanie. Dlatego potrzeba było zbudować dobry zbiornik.

Zbiornik Wody Stara Orunia znajduje się na wzgórzu, w pobliżu Parku Oruńskiego. Jest położony na skarpie przy dzisiejszej ul. Kampinoskiej (ponad ul. Nowiny). Budowla pełniła rolę wieży ciśnień, zaopatrując mieszkańców Gdańska w wodę pitną z jedynego wówczas ujęcia wody w Pręgowie. Zbiornik wraz z ujęciem wody w Pręgowie i magistralą pręgowską długości 14 km dały początek nowoczesnemu systemowi wodociągowemu w Gdańsku. Woda z ujęcia spływała grawitacyjnie magistralą właśnie do położonego na wzgórzu zbiornika, a z niego do głównej sieci miejskiej. W 1873 roku do wodociągu podłączonych już było ponad 90% budynków w mieście (czyli ok. 3600). Zbiornik swoją pierwotną rolę pełnił do końca lat 70-tych XX wieku, kiedy to jego pracę przejął nowy, położony nieopodal Zbiornik Kampinoska. Gdańsk był pierwszym miastem w Europie, w którym wybudowano kompleksowy system wodociągowy i kanalizacji sanitarnej.

Oprócz systemu wodociągowego w latach 1869-1871 wybudowano system kanalizacji sanitarnej z przepompownią ścieków na Ołowiance i polami irygacyjnymi oczyszczającymi ścieki na Siankach (obecna dzielnica Stogi).

Renowację tego obiektu rozpoczęto w 2016 roku. Zbiornikowi przywrócono wygląd pierwotny, korzystając z archiwalnych rysunków.

Obiekt oficjalnie otwarto 3 sierpnia 2018 roku. W tym roku był udostępniony bezpłatnie zwiedzającym tylko od 11.08 do 31.08.2018 roku. Udało mi się zobaczyć go w przedostatnim dniu zwiedzania i dlatego mogę pokazać Wam kilka zdjęć z tego miejsca i polecić jego odwiedzenie w 2019 roku. Będzie on wtedy dostępny od maja do końca sierpnia – data otwarcia będzie uzależniona od terminu opuszczenia obiektu przez nietoperze. Aby wejść do tego obiektu trzeba było się zapisać przez stronę internetową – zapewne podobnie będzie to wyglądało w przyszłym roku. Grupy liczyły max 30 osób. Wejście możliwe jest tylko z przewodnikiem, który bardzo dobrze opowiada o tym obiekcie.

http://www.giwk.pl/gdanskiszlakwodociagowy/zapisynawizyty.html

Zbiornik Wody Stara Orunia to obiekt jednokomorowy o wysokości ponad 5 m. Znajduje się tutaj 11 naw spoczywających na łukach 8 arkad. Zbudowany został na planie kwadratu o boku długości 40 m. Zbiornik gromadził ok. 4500 m³ wody. Posadzka w zbiorniku jest betonowa.

Dojazd do tego miejsca jeszcze jest kiepsko oznakowany. Stanęłam samochodem na ulicy Nowiny i poszłam tą ścieżką.

Tak wygląda ten zbiornik widziany ze ścieżki.

To jest plac koło głównego wejścia. Można tutaj usiąść na ławeczkach.

Taki widok jest z tego miejsca na Gdańsk.

A to już wejście do zbiornika. Wchodzi się i wychodzi tą samą drogą. Nie można spóźnić się na wyznaczoną godzinę ponieważ grupa nie będzie czekała na spóźnialskich.

Schodzi się w dół po metalowych schodach. W środku jest dość ciemno, mimo że położono tutaj instalację elektryczną. Wzdłuż zbiornika zainstalowane są specjalne pomosty, po których poruszają się osoby zwiedzające, dlatego wskazane jest wygodne obuwie.

W ciągu minionych dekad zbiornik stał się jednym z najbardziej wartościowych przyrodniczo siedlisk nietoperzy w Polsce północnej. Można tutaj zauważyć wloty dla nietoperzy – wystarczy się pochylić. Jeszcze 3 lata temu było tutaj 800 nietoperzy, obecnie jest około 350.

Do budowy obiektu użyto czerwonych cegieł wytworzonych w cegielni w Kolibkach – można to zobaczyć przyglądając się ścianom i napisom umieszczonym na cegłach.

Podczas prac remontowych w zbiorniku odkryto tzw. kapsułę czasu, wmurowaną w ceglaną konstrukcję budowli. Przesyłka ma charakter listu w butelce pozostawionego najprawdopodobniej przez budowniczych tego obiektu. Z listu dało się odczytać tylko rok 1869 stąd wiadomo kiedy obiekt został wybudowany. List zostanie pokazany na wystawie w zbiorniku Sobieski.

Woda znajdująca się w zbiorniku ma wysokość 20 cm. Utrzymuje ona właściwą wilgotność oraz piją ją nietoperze.

To pozostałość po zrzucie awaryjnym, pompa jest nowoczesna. Nad pompą znajduje się otwór rewizyjny. Kiedyś pracowano tutaj z łódki.

Mam nadzieję, że zechcecie zobaczyć to miejsce w 2019 roku – naprawdę warto.
Przypomnę tylko, że już dawno temu opisałam Stację Filtrów w Warszawie – jeżeli możecie to proponuję ją również zobaczyć.

https://magictravelsaroundtheworld.wordpress.com/2015/05/25/noc-muzeow-2015/

Reklamy